αὐτή τʼ ἐκείνας οὐκέτʼ ὄψομαί ποτε.τὸ λοίσθιον δέ, θριγκὸς ἀθλίων κακῶν,δούλη γυνὴ γραῦς Ἑλλάδʼ εἰσαφίξομαι.ἃ δʼ ἐστὶ γήρᾳ τῷδʼ ἀσυμφορώτατα,τούτοις με προσθήσουσιν, ἢ θυρῶν λάτρινκλῇδας φυλάσσειν, τὴν τεκοῦσαν Ἕκτορα,ἢ σιτοποιεῖν, κἀν πέδῳ κοίτας ἔχεινῥυσοῖσι νώτοις, βασιλικῶν ἐκ δεμνίων,τρυχηρὰ περὶ τρυχηρὸν εἱμένην χρόαπέπλων λακίσματʼ, ἀδόκιμʼ ὀλβίοις ἔχειν.οἲ ʼγὼ τάλαινα, διὰ γάμον μιᾶς ἕναγυναικὸς οἵων ἔτυχον ὧν τε τεύξομαι.ὦ τέκνον, ὦ σύμβακχε Κασάνδρα θεοῖς,οἵαις ἔλυσας συμφοραῖς ἅγνευμα σόν.σύ τʼ, ὦ τάλαινα, ποῦ ποτʼ εἶ, Πολυξένη;ὡς οὔτε μʼ ἄρσην οὔτε θήλεια σπορὰπολλῶν γενομένων τὴν τάλαιναν ὠφελεῖ.τί δῆτά μʼ ὀρθοῦτʼ; ἐλπίδων ποίων ὕπο;ἄγετε τὸν ἁβρὸν δήποτʼ ἐν Τροίᾳ πόδα,νῦν δʼ ὄντα δοῦλον, στιβάδα πρὸς χαμαιπετῆ