πάσχω τε καὶ πέπονθα κἄτι πείσομαι.ὦ θεοί κακοὺς μὲν ἀνακαλῶ τοὺς συμμάχους,ὅμως δʼ ἔχει τι σχῆμα κικλήσκειν θεούς,ὅταν τις ἡμῶν δυστυχῆ λάβῃ τύχην.πρῶτον μὲν οὖν μοι τἀγάθʼ ἐξᾷσαι φίλον·τοῖς γὰρ κακοῖσι πλείονʼ οἶκτον ἐμβαλῶ.ἦμεν τύραννοι κἀς τύραννʼ ἐγημάμην,κἀνταῦθʼ ἀριστεύοντʼ ἐγεινάμην τέκνα,οὐκ ἀριθμὸν ἄλλως, ἀλλʼ ὑπερτάτους Φρυγῶν·οὓς Τρῳὰς οὐδʼ Ἑλληνὶς οὐδὲ βάρβαροςγυνὴ τεκοῦσα κομπάσειεν ἄν ποτε.κἀκεῖνά τʼ εἶδον δορὶ πεσόνθʼ Ἑλληνικῷτρίχας τʼ ἐτμήθην τάσδε πρὸς τύμβοις νεκρῶν,καὶ τὸν φυτουργὸν Πρίαμον οὐκ ἄλλων πάρακλύουσʼ ἔκλαυσα, τοῖσδε δʼ εἶδον ὄμμασιναὐτὴ κατασφαγέντʼ ἐφʼ ἑρκείῳ πυρᾷ,πόλιν θʼ ἁλοῦσαν. ἃς δʼ ἔθρεψα παρθένουςἐς ἀξίωμα νυμφίων ἐξαίρετον,ἄλλοισι θρέψασʼ ἐκ χερῶν ἀφῃρέθην.κοὔτʼ ἐξ ἐκείνων ἐλπὶς ὡς ὀφθήσομαι,