μαινὰς θοάζουσʼ, οὐδέ σʼ αἱ τύχαι, τέκνον,ἐσωφρονήκασʼ, ἀλλʼ ἔτʼ ἐν ταὐτῷ μένεις.ἐσφέρετε πεύκας, δάκρυά τʼ ἀνταλλάξατετοῖς τῆσδε μέλεσι, Τρῳάδες, γαμηλίοις.Κασάνδραμῆτερ, πύκαζε κρᾶτʼ ἐμὸν νικηφόρον,καὶ χαῖρε τοῖς ἐμοῖσι βασιλικοῖς γάμοις·καὶ πέμπε, κἂν μὴ τἀμά σοι πρόθυμά γʼ ᾖ,ὤθει βιαίως· εἰ γὰρ ἔστι Λοξίας,Ἑλένης γαμεῖ με δυσχερέστερον γάμονὁ τῶν Ἀχαιῶν κλεινὸς Ἀγαμέμνων ἄναξ.κτενῶ γὰρ αὐτόν, κἀντιπορθήσω δόμουςποινὰς ἀδελφῶν καὶ πατρὸς λαβοῦσʼ ἐμοῦ ἀλλʼ ἄττʼ ἐάσω· πέλεκυν οὐχ ὑμνήσομεν,ὃς ἐς τράχηλον τὸν ἐμὸν εἶσι χἁτέρων·μητροκτόνους τʼ ἀγῶνας, οὓς οὑμοὶ γάμοιθήσουσιν, οἴκων τʼ Ἀτρέως ἀνάστασιν.πόλιν δὲ δείξω τήνδε μακαριωτέρανἢ τοὺς Ἀχαιούς, ἔνθεος μέν, ἀλλʼ ὅμωςτοσόνδε γʼ ἔξω στήσομαι βακχευμάτων·οἳ διὰ μίαν γυναῖκα καὶ μίαν Κύπριν,