δούλα δʼ ἄγομαιγραῦς ἐξ οἴκων πενθήρηκρᾶτʼ ἐκπορθηθεῖσʼ οἰκτρῶς.ἀλλʼ ὦ τῶν χαλκεγχέων Τρώωνἄλοχοι μέλεαι,καὶ κοῦραι κοῦραι δύσνυμφοι,τύφεται Ἴλιον, αἰάζωμεν.μάτηρ δʼ ὡσεί τις πτανοῖςὄρνισιν, ὅπως ἐξάρξω ʼγὼκλαγγάν, μολπάν, οὐ τὰν αὐτὰνοἵαν ποτὲ δὴσκήπτρῳ Πριάμου διερειδομέναποδὸς ἀρχεχόρου πληγαῖς Φρυγίουςεὐκόμποις ἐξῆρχον θεούς.

Ἡμιχόριον ΑἙκάβη, τί θροεῖς; τί δὲ θωΰσσεις;ποῖ λόγος ἥκει; διὰ γὰρ μελάθρωνἄιον οἴκτους οὓς οἰκτίζῃ.διὰ δὲ στέρνων φόβος ἄισσενΤρῳάσιν, αἳ τῶνδʼ οἴκων εἴσωδουλείαν αἰάζουσιν.