μακάριος ἦσθʼ ἄν, εἴ τι τῶνδε μακάριον·νῦν δʼ αὔτʼ ἰδὼν μὲν γνούς τε σῇ ψυχῇ, τέκνον,οὐκ οἶσθʼ, ἐχρήσω δʼ οὐδὲν ἐν δόμοις ἔχων.δύστηνε, κρατὸς ὥς σʼ ἔκειρεν ἀθλίωςτείχη πατρῷα, Λοξίου πυργώματα,ὃν πόλλʼ ἐκήπευσʼ ἡ τεκοῦσα βόστρυχονφιλήμασίν τʼ ἔδωκεν, ἔνθεν ἐκγελᾷὀστέων ῥαγέντων φόνος, ἵνʼ αἰσχρὰ μὴ λέγω.ὦ χεῖρες, ὡς εἰκοὺς μὲν ἡδείας πατρὸςκέκτησθʼ, ἐν ἄρθροις δʼ ἔκλυτοι πρόκεισθέ μοι.ὦ πολλὰ κόμπους ἐκβαλὸν φίλον στόμα,ὄλωλας, ἐψεύσω μʼ, ὅτʼ ἐσπίπτων πέπλους,Ὦ μῆτερ, ηὔδας, ἦ πολύν σοι βοστρύχωνπλόκαμον κεροῦμαι, πρὸς τάφον θʼ ὁμηλίκωνκώμους ἀπάξω, φίλα διδοὺς προσφθέγματα.σὺ δʼ οὐκ ἔμʼ, ἀλλʼ ἐγὼ σὲ τὸν νεώτερον,γραῦς ἄπολις ἄτεκνος, ἄθλιον θάπτω νεκρόν.οἴμοι, τὰ πόλλʼ ἀσπάσμαθʼ αἵ τʼ ἐμαὶ τροφαὶὕπνοι τʼ ἐκεῖνοι φροῦδά μοι. τί καί ποτεγράψειεν ἄν σε μουσοποιὸς ἐν τάφῳ;