όν τε θάλαμον ἑστίας,μηδὲ πόλιν Πιτάναςχαλκόπυλόν τε θεάν,δύσγαμον αἶσχος ἑλὼνἙλλάδι τᾷ μεγάλᾳκαὶ Σιμοεντιάσινμέλεα πάθεα ῥοῇσιν.
Χορόςἰὼ ἰώ,καίνʼ ἐκ καινῶν μεταβάλλουσαιχθονὶ συντυχίαι. λεύσσετε Τρώωντόνδʼ Ἀστυάνακτʼ ἄλοχοι μέλεαινεκρόν, ὃν πύργων δίσκημα πικρὸνΔαναοὶ κτείναντες ἔχουσιν.ΤαλθύβιοςἙκάβη, νεὼς μὲν πίτυλος εἷς λελειμμένοςλάφυρα τἀπίλοιπʼ Ἀχιλλείου τόκουμέλλει πρὸς ἀκτὰς ναυστολεῖν Φθιώτιδας·αὐτὸς δʼ ἀνῆκται Νεοπτόλεμος, καινάς τιναςΠηλέως ἀκούσας συμφοράς, ὥς νιν χθονὸςἌκαστος ἐκβέβληκεν, ὁ Πελίου γόνος.οὗ θᾶσσον οὕνεκʼ, ἢ χάριν μονῆς ἔχων,