εἰ δʼ εὐτυχοῖεν Τρῶες, οὐδὲν ἦν ὅδε.ἐς τὴν τύχην δʼ ὁρῶσα τοῦτʼ ἤσκεις, ὅπωςἕποιʼ ἅμʼ αὐτῇ, τῇ ἀρετῇ δʼ οὐκ ἤθελες.κἄπειτα πλεκταῖς σῶμα σὸν κλέπτειν λέγειςπύργων καθιεῖσʼ, ὡς μένουσʼ ἀκουσίως;ποῦ δῆτʼ ἐλήφθης ἢ βρόχους ἀρτωμένηἢ φάσγανον θήγουσʼ, ἃ γενναία γυνὴδράσειεν ἂν ποθοῦσα τὸν πάρος πόσιν;καίτοι σʼ ἐνουθέτουν γε πολλὰ πολλάκις·Ὦ θύγατερ, ἔξελθʼ· οἱ δʼ ἐμοὶ παῖδες γάμουςἄλλους γαμοῦσι, σὲ δʼ ἐπὶ ναῦς Ἀχαιϊκὰςπέμψω συνεκκλέψασα· καὶ παῦσον μάχηςἝλληνας ἡμᾶς τε. ἀλλὰ σοὶ τόδʼ ἦν πικρόν.ἐν τοῖς Ἀλεξάνδρου γὰρ ὕβριζες δόμοιςκαὶ προσκυνεῖσθαι βαρβάρων ὕπʼ ἤθελες·μεγάλα γὰρ ἦν σοι. — κἀπὶ τοῖσδε σὸν δέμαςἐξῆλθες ἀσκήσασα κἄβλεψας πόσειτὸν αὐτὸν αἰθέρʼ, ὦ κατάπτυστον κάρα·ἣν χρῆν ταπεινὴν ἐν πέπλων ἐρειπίοις,φρίκῃ τρέμουσαν, κρᾶτʼ ἀπεσκυθισμένην