καὶ γαίας μεσσήρεις ἕδρας,εἰς οὖς αὐδὰν καρύξω·Ἰὼ κακὸς εὐνάτωρ,ὃς τῷ μὲν ἐμῷ νυμφεύτᾳχάριν οὐ προλαβὼνπαῖδʼ εἰς οἴκους οἰκίζεις·ὁ δʼ ἐμὸς γενέτας καὶ σός γʼ, ἀμαθής,οἰωνοῖς ἔρρει συλαθείς,σπάργανα ματέρος ἐξαλλάξας.μισεῖ σʼ ἁ Δᾶλος καὶ δάφναςἔρνεα φοίνικα παρʼ ἁβροκόμαν,ἔνθα λοχεύματα σέμνʼ ἐλοχεύσατοΛατὼ Δίοισί σε καρποῖς.Χορόςοἴμοι, μέγας θησαυρὸς ὡς ἀνοίγνυταικακῶν, ἐφʼ οἷσι πᾶς ἂν ἐκβάλοι δάκρυ.Πρεσβύτηςὦ θύγατερ, οὔτοι σὸν βλέπων ἐμπίμπλαμαιπρόσωπον, ἔξω δʼ ἐγενόμην γνώμης ἐμῆς.κακῶν γὰρ ἄρτι κῦμʼ ὑπεξαντλῶν φρενί,πρύμνηθεν αἴρει μʼ ἄλλο σῶν λόγων ὕπο,οὓς ἐκβαλοῦσα τῶν παρεστώτων κακῶν