Ἴωνπρόσπολοι γυναῖκες, αἳ τῶνδʼ ἀμφὶ κρηπῖδας δόμωνθυοδόκων φρούρημʼ ἔχουσαι δεσπότιν φυλάσσετε,ἐκλέλοιπʼ ἤδη τὸν ἱερὸν τρίποδα καὶ χρηστήριονΞοῦθος, ἢ μίμνει κατʼ οἶκον ἱστορῶν ἀπαιδίαν;Χορόςἐν δόμοις ἔστʼ, ὦ ξένʼ· οὔπω δῶμʼ ὑπερβαίνει τόδε.ὡς δʼ ἐπʼ ἐξόδοισιν ὄντος, τῶνδʼ ἀκούομεν πυλῶνδοῦπον, ἐξιόντα τʼ ἤδη δεσπότην ὁρᾶν πάρα.Ξοῦθοςὦ τέκνον, χαῖρʼ· ἡ γὰρ ἀρχὴ τοῦ λόγου πρέπουσά μοι.Ἴωνχαίρομεν· σὺ δʼ εὖ φρόνει γε, καὶ δύʼ ὄντʼ εὖ πράξομεν.Ξοῦθοςδὸς χερὸς φίλημά μοι σῆς σώματός τʼ ἀμφιπτυχάς.Ἴωνεὖ φρονεῖς μέν; ἤ σʼ ἔμηνε θεοῦ τις, ὦ ξένε, βλάβη;Ξοῦθοςσωφρονῶ· τὰ φίλταθʼ εὑρὼν οὐ φυγεῖν ἐφίεμαι.Ἴωνπαῦε, μὴ ψαύσας τὰ τοῦ θεοῦ στέμματα ῥήξῃς χερί.Ξοῦθοςἅψομαι· κοὐ ῥυσιάζω, τἀμὰ δʼ εὑρίσκω φίλα.Ἴωνοὐκ ἀπαλλάξῃ, πρὶν εἴσω τόξα πλευμόνων λαβεῖν;