πῶς ὁ θεὸς ὃ λαθεῖν βούλεται μαντεύσεται;Κρέουσαεἴπερ καθίζει τρίποδα κοινὸν Ἑλλάδος.Ἴωναἰσχύνεται τὸ πρᾶγμα· μὴ ʼξέλεγχέ νιν.Κρέουσαἀλγύνεται δέ γʼ ἡ παθοῦσα τῇ τύχῃ.Ἴωνοὐκ ἔστιν ὅστις σοι προφητεύσει τάδε.ἐν τοῖς γὰρ αὑτοῦ δώμασιν κακὸς φανεὶςΦοῖβος δικαίως τὸν θεμιστεύοντά σοιδράσειεν ἄν τι πῆμα. ἀπαλλάσσου, γύναι.τῷ γὰρ θεῷ τἀναντίʼ οὐ μαντευτέον.ἐς γὰρ τοσοῦτον ἀμαθίας ἔλθοιμεν ἄν,εἰ τοὺς θεοὺς ἄκοντας ἐκπονήσομενφράζειν ἃ μὴ θέλουσιν, ἢ προβωμίοιςσφαγαῖσι μήλων ἢ διʼ οἰωνῶν πτεροῖς.ἃν γὰρ βίᾳ σπεύδωμεν ἀκόντων θεῶν,ἄκοντα κεκτήμεσθα τἀγάθʼ, ὦ γύναι·ἃ δʼ ἂν διδῶσʼ ἑκόντες, ὠφελούμεθα.Χορόςπολλαί γε πολλοῖς εἰσι συμφοραὶ βροτῶν,μορφαὶ δὲ διαφέρουσιν· ἓν δʼ ἂν εὐτυχὲςμόλις ποτʼ ἐξεύροι τις ἀνθρώπων βίῳ.Κρέουσαὦ Φοῖβε, κἀκεῖ κἀνθάδʼ οὐ δίκαιος εἶ