Σπαρτῶν ἵνα γένος ἔφανε χαλκασπίδων λόχος, ὃς γᾶν τέκνων τέκνοις μεταμείβει, Θήβαις ἱερὸν φῶς.

Χορόςὦ λέκτρων δύο συγγενεῖς εὐναί, θνατογενοῦς τε καὶ Διός, ὃς ἦλθεν ἐς εὐνὰν Νύμφας τᾶς Περσηίδος· ὡς πιστόν μοι τὸ παλαιὸν ἤ- δη λέχος, ὦ Ζεῦ, σὸν ἐπʼ οὐκ ἐλπίδι φάνθη, λαμπρὰν δʼ ἔδειξʼ ὁ χρόνος τὰν Ἡρακλέος ἀλκάν· γᾶς ὃς ἐξέβα θαλάμων Πλούτωνος δῶμα λιπὼννέρτερον. κρείσσων μοι τύραννος ἔφυς ἢ δυσγένειʼ ἀνάκτων, ἃ νῦν ἐσορᾶν ἔφανε ξιφηφόρων ἐς ἀγώνων ἅμιλλαν, εἰ τὸ δίκαιον