θεοὺς νομίζω, καὶ δοκῶ τῆς συμφορᾶςἔχειν ἔλασσον, τῶνδε τεισάντων δίκην.Ἄδραστοςὦ Ζεῦ, τί δῆτα τοὺς ταλαιπώρους βροτοὺςφρονεῖν λέγουσι; σοῦ γὰρ ἐξηρτήμεθαδρῶμέν τε τοιαῦθʼ ἃν σὺ τυγχάνῃς θέλων.ἡμῖν γὰρ ἦν τό τʼ Ἄργος οὐχ ὑποστατόν,αὐτοί τε πολλοὶ καὶ νέοι βραχίοσιν·Ἐτεοκλέους τε σύμβασιν ποιουμένου,μέτρια θέλοντος, οὐκ ἐχρῄζομεν λαβεῖν,κἄπειτʼ ἀπωλόμεσθα. ὁ δʼ αὖ τότʼ εὐτυχής,λαβὼν πένης ὣς ἀρτίπλουτα χρήματα,ὕβριζʼ, ὑβρίζων τʼ αὖθις ἀνταπώλετοΚάδμου κακόφρων λαός. ὦ καιροῦ πέρατὸ τόξον ἐντείνοντες· ὦ κενοὶ βροτῶν,καὶ πρὸς δίκης γε πολλὰ πάσχοντες κακά,φίλοις μὲν οὐ πείθεσθε, τοῖς δὲ πράγμασιν·πόλεις τʼ, ἔχουσαι διὰ λόγου κάμψαι κακά,φόνῳ καθαιρεῖσθʼ, οὐ λόγῳ, τὰ πράγματα.ἀτὰρ τί ταῦτα; κεῖνο βούλομαι μαθεῖν,πῶς ἐξεσώθης· εἶτα τἄλλʼ ἐρήσομαι.