δόντος τοιαύτην, οἷσιν οὐκ ἀρκεῖ τάδε;ἀλλʼ ἡ φρόνησις τοῦ θεοῦ μεῖζον σθένεινζητεῖ, τὸ γαῦρον δʼ ἐν φρεσὶν κεκτημένοιδοκοῦμεν εἶναι δαιμόνων σοφώτεροι.ἧς καὶ σὺ φαίνῃ δεκάδος, οὐ σοφὸς γεγώς,ὅστις κόρας μὲν θεσφάτοις Φοίβου ζυγεὶςξένοισιν ὧδʼ ἔδωκας ὡς ζώντων θεῶν,λαμπρὸν δὲ θολερῷ δῶμα συμμείξας τὸ σὸνἥλκωσας οἴκους· χρῆν γὰρ οὐδὲ σώματαἄδικα δικαίοις τὸν σοφὸν συμμιγνύναι,εὐδαιμονοῦντας δʼ ἐς δόμους κτᾶσθαι φίλους.κοινὰς γὰρ ὁ θεὸς τὰς τύχας ἡγούμενοςτοῖς τοῦ νοσοῦντος πήμασιν διώλεσετὸν συννοσοῦντα κοὐδὲν ἠδικηκότα.ἐς δὲ στρατείαν πάντας Ἀργείους ἄγων,μάντεων λεγόντων θέσφατʼ, εἶτʼ ἀτιμάσαςβίᾳ παρελθὼν θεοὺς ἀπώλεσας πόλιν,νέοις παραχθείς, οἵτινες τιμώμενοιχαίρουσι πολέμους τʼ αὐξάνουσʼ ἄνευ δίκης,φθείροντες ἀστούς, ὁ μὲν ὅπως στρατηλατῇ,