ἐν τῷδε λαιμοὺς τρεῖς τριῶν μήλων τεμὼνἔγγραψον ὅρκους τρίποδος ἐν κοίλῳ κύτει,κἄπειτα σῴζειν θεῷ δὸς ᾧ Δελφῶν μέλει,μνημεῖά θʼ ὅρκων μαρτύρημά θʼ Ἑλλάδι.ᾗ δʼ ἂν διοίξῃς σφάγια καὶ τρώσῃς φόνονὀξύστομον μάχαιραν ἐς γαίας μυχοὺςκρύψον παρʼ αὐτὰς ἑπτὰ πυρκαιὰς νεκρῶν·φόβον γὰρ αὐτοῖς, ἤν ποτʼ ἔλθωσιν πόλιν,δειχθεῖσα θήσει καὶ κακὸν νόστον πάλιν.δράσας δὲ ταῦτα πέμπε γῆς ἔξω νεκρούς.τεμένη δʼ, ἵνʼ αὐτῶν σώμαθʼ ἡγνίσθη πυρί,μέθες παρʼ αὐτὴν τρίοδον Ἰσθμίας θεοῦ·σοὶ μὲν τάδʼ εἶπον· παισὶ δʼ Ἀργείων λέγω·πορθήσεθʼ ἡβήσαντες Ἰσμηνοῦ πόλιν,πατέρων θανόντων ἐκδικάζοντες φόνον,σύ τʼ ἀντὶ πατρός, Αἰγιαλεῦ, στρατηλάτηςνέος καταστάς, παῖς τʼ ἀπʼ Αἰτωλῶν μολὼνΤυδέως, ὃν ὠνόμαζε Διομήδην πατήρ.ἀλλʼ οὐ φθάνειν χρὴ συσκιάζοντας γένυνκαὶ χαλκοπληθῆ Δαναϊδῶν ὁρμᾶν στρατὸν