διπλοῦ βίου λαχόντες ἐξωρθούμεθʼ ἄν.ἐγὼ γὰρ ἄλλους εἰσορῶν τεκνουμένουςπαίδων ἐραστὴς ἦ πόθῳ τʼ ἀπωλλύμην.εἰ δʼ ἐς τόδʼ ἦλθον κἀξεπειράθην τέκνωνοἷον στέρεσθαι πατέρα γίγνεται τέκνων,οὐκ ἄν ποτʼ ἐς τόδʼ ἦλθον εἰς ὃ νῦν κακόν·ὅστις φυτεύσας καὶ νεανίαν τεκὼνἄριστον, εἶτα τοῦδε νῦν στερίσκομαι.εἶἑν· τί δὴ χρὴ τὸν ταλαίπωρόν με δρᾶν;στείχειν πρὸς οἴκους; κᾆτʼ ἐρημίαν ἴδωπολλῶν μελάθρων, ἀπορίαν τʼ ἐμῷ βίῳ;ἢ πρὸς μέλαθρα τοῦδε Καπανέως μόλω;ἥδιστα πρίν γε δῆθʼ, ὅτʼ ἦν παῖς ἥδε μοι.ἀλλʼ οὐκέτʼ ἔστιν, ἥ γʼ ἐμὴν γενειάδαπροσήγετʼ αἰεὶ στόματι καὶ κάρα τόδεκατεῖχε χειρί· πατρὶ δʼ οὐδὲν ἥδιονγέροντι θυγατρός· ἀρσένων δὲ μείζονεςψυχαί, γλυκεῖαι δʼ ἧσσον ἐς θωπεύματα.οὐχ ὡς τάχιστα δῆτά μʼ ἄξετʼ ἐς δόμους;σκότῳ δὲ δώσετʼ· ἔνθʼ ἀσιτίαις ἐμὸν