ἄρρητʼ ἀνωνόμαστα, θαυμάτων πέρα,οὐχ ὅσιʼ οὐδʼ ἀνεκτά. ποῦ δίκα ξένων;ὦ κατάρατʼ ἀνδρῶν, ὡς διεμοιράσωχρόα, σιδαρέῳ τεμὼν φασγάνῳμέλεα τοῦδε παιδὸς οὐδʼ ᾤκτισας.

Χορόςὦ τλῆμον, ὥς σε πολυπονωτάτην βροτῶνδαίμων ἔθηκεν ὅστις ἐστί σοι βαρύς.ἀλλʼ εἰσορῶ γὰρ τοῦδε δεσπότου δέμαςἈγαμέμνονος, τοὐνθένδε σιγῶμεν, φίλαι.ἈγαμέμνωνἙκάβη, τί μέλλεις παῖδα σὴν κρύπτειν τάφῳἐλθοῦσʼ, ἐφʼ οἷσπερ Ταλθύβιος ἤγγειλέ μοιμὴ θιγγάνειν σῆς μηδένʼ Ἀργείων κόρης;ἡμεῖς μὲν οὖν εἰῶμεν οὐδʼ ἐψαύομεν·σὺ δὲ σχολάζεις, ὥστε θαυμάζειν ἐμέ.ἥκω δʼ ἀποστελῶν σε· τἀκεῖθεν γὰρ εὖπεπραγμένʼ ἐστίν — εἴ τι τῶνδʼ ἐστὶν καλῶς.ἔα· τίνʼ ἄνδρα τόνδʼ ἐπὶ σκηναῖς ὁρῶθανόντα Τρώων; οὐ γὰρ Ἀργεῖον πέπλοιδέμας περιπτύσσοντες ἀγγέλλουσί μοι.Ἑκάβηδύστηνʼ, ἐμαυτὴν γὰρ λέγω λέγουσα σέ,