σὺ δʼ ἐλθὲ καὶ σήμηνον Ἀργείοις τάδε,μὴ θιγγάνειν μοι μηδένʼ, ἀλλʼ εἴργειν ὄχλον,τῆς παιδός. ἔν τοι μυρίῳ στρατεύματιἀκόλαστος ὄχλος ναυτική τʼ ἀναρχίακρείσσων πυρός, κακὸς δʼ ὁ μή τι δρῶν κακόν.σὺ δʼ αὖ λαβοῦσα τεῦχος, ἀρχαία λάτρι,βάψασʼ ἔνεγκε δεῦρο ποντίας ἁλός,ὡς παῖδα λουτροῖς τοῖς πανυστάτοις ἐμήν,νύμφην τʼ ἄνυμφον παρθένον τʼ ἀπάρθενον,λούσω προθῶμαί θʼ — ὡς μὲν ἀξία, πόθεν;οὐκ ἂν δυναίμην· ὡς δʼ ἔχω — τί γὰρ πάθω; — κόσμον τʼ ἀγείρασʼ αἰχμαλωτίδων πάρα,αἵ μοι πάρεδροι τῶνδʼ ἔσω σκηνωμάτωνναίουσιν, εἴ τις τοὺς νεωστὶ δεσπόταςλαθοῦσʼ ἔχει τι κλέμμα τῶν αὑτῆς δόμων.ὦ σχήματʼ οἴκων, ὦ ποτʼ εὐτυχεῖς δόμοι,ὦ πλεῖστʼ ἔχων κάλλιστά τʼ, εὐτεκνώτατεΠρίαμε, γεραιά θʼ ἥδʼ ἐγὼ μήτηρ τέκνων,ὡς ἐς τὸ μηδὲν ἥκομεν, φρονήματοςτοῦ πρὶν στερέντες. εἶτα δῆτʼ ὀγκούμεθα,