ποῦ τὴν ἄνασσαν δή ποτʼ οὖσαν ἸλίουἙκάβην ἂν ἐξεύροιμι, Τρῳάδες κόραι;Χορόςαὕτη πέλας σου νῶτʼ ἔχουσʼ ἐπὶ χθονί,Ταλθύβιε, κεῖται ξυγκεκλῃμένη πέπλοις.Ταλθύβιοςὦ Ζεῦ, τί λέξω; πότερά σʼ ἀνθρώπους ὁρᾶν;ἢ δόξαν ἄλλως τήνδε κεκτῆσθαι μάτην,ψευδῆ, δοκοῦντας δαιμόνων εἶναι γένοςτύχην δὲ πάντα τἀν βροτοῖς ἐπισκοπεῖν;οὐχ ἥδʼ ἄνασσα τῶν πολυχρύσων Φρυγῶν,οὐχ ἥδε Πριάμου τοῦ μέγʼ ὀλβίου δάμαρ;καὶ νῦν πόλις μὲν πᾶσʼ ἀνέστηκεν δορί,αὐτὴ δὲ δούλη γραῦς ἄπαις ἐπὶ χθονὶκεῖται, κόνει φύρουσα δύστηνον κάρα.φεῦ φεῦ· γέρων μέν εἰμʼ, ὅμως δέ μοι θανεῖνεἴη πρὶν αἰσχρᾷ περιπεσεῖν τύχῃ τινί.ἀνίστασʼ, ὦ δύστηνε, καὶ μετάρσιονπλευρὰν ἔπαιρε καὶ τὸ πάλλευκον κάρα.Ἑκάβηἔα· τίς οὗτος σῶμα τοὐμὸν οὐκ ἐᾷκεῖσθαι; τί κινεῖς μʼ, ὅστις εἶ, λυπουμένην;ΤαλθύβιοςΤαλθύβιος ἥκω Δαναϊδῶν ὑπηρέτης,