καὐτόν γε τοῦτον, πέλεκυν ἐξάρασʼ ἄνω.Ἀγαμέμνωνοὗτος σύ, μαίνῃ καὶ κακῶν ἐρᾷς τυχεῖν;Πολυμήστωρκτεῖνʼ, ὡς ἐν Ἄργει φόνια λουτρά σʼ ἀμμένει.Ἀγαμέμνωνοὐχ ἕλξετʼ αὐτόν, δμῶες, ἐκποδὼν βίᾳ;Πολυμήστωρἀλγεῖς ἀκούων;Ἀγαμέμνωνοὐκ ἐφέξετε στόμα;Πολυμήστωρἐγκλῄετʼ· εἴρηται γάρ.Ἀγαμέμνωνοὐχ ὅσον τάχοςνήσων ἐρήμων αὐτὸν ἐκβαλεῖτέ που,ἐπείπερ οὕτω καὶ λίαν θρασυστομεῖ;Ἑκάβη, σὺ δʼ, ὦ τάλαινα, διπτύχους νεκροὺςστείχουσα θάπτε· δεσποτῶν δʼ ὑμᾶς χρεὼνσκηναῖς πελάζειν, Τρῳάδες· καὶ γὰρ πνοὰςπρὸς οἶκον ἤδη τάσδε πομπίμους ὁρῶ.εὖ δʼ ἐς πάτραν πλεύσαιμεν, εὖ δὲ τἀν δόμοιςἔχοντʼ ἴδοιμεν τῶνδʼ ἀφειμένοι πόνων.
Χορόςἴτε πρὸς λιμένας σκηνάς τε, φίλαι,τῶν δεσποσύνων πειρασόμεναιμόχθων· στερρὰ γὰρ ἀνάγκη.