χρηστῶν ἀφορμὰς ἐνδίδωσʼ ἀεὶ λόγων.Ἀγαμέμνωνἀχθεινὰ μέν μοι τἀλλότρια κρίνειν κακά,ὅμως δʼ ἀνάγκη· καὶ γὰρ αἰσχύνην φέρει,πρᾶγμʼ ἐς χέρας λαβόντʼ ἀπώσασθαι τόδε.ἐμοὶ δʼ, ἵνʼ εἰδῇς, οὔτʼ ἐμὴν δοκεῖς χάρινοὔτʼ οὖν Ἀχαιῶν ἄνδρʼ ἀποκτεῖναι ξένον,ἀλλʼ ὡς ἔχῃς τὸν χρυσὸν ἐν δόμοισι σοῖς.λέγεις δὲ σαυτῷ πρόσφορʼ ἐν κακοῖσιν ὤν.τάχʼ οὖν παρʼ ὑμῖν ῥᾴδιον ξενοκτονεῖν·ἡμῖν δέ γʼ αἰσχρὸν τοῖσιν Ἕλλησιν τόδε.πῶς οὖν σε κρίνας μὴ ἀδικεῖν φύγω ψόγον;οὐκ ἂν δυναίμην. ἀλλʼ ἐπεὶ τὰ μὴ καλὰπράσσειν ἐτόλμας, τλῆθι καὶ τὰ μὴ φίλα.Πολυμήστωροἴμοι, γυναικός, ὡς ἔοιχʼ, ἡσσώμενοςδούλης ὑφέξω τοῖς κακίοσιν δίκην.Ἀγαμέμνωνοὔκουν δικαίως, εἴπερ εἰργάσω κακά;Πολυμήστωροἴμοι τέκνων τῶνδʼ ὀμμάτων τʼ ἐμῶν, τάλας.Ἑκάβηἀλγεῖς· τί δʼ; ἦ ʼμὲ παιδὸς οὐκ ἀλγεῖν δοκεῖς;Πολυμήστωρχαίρεις ὑβρίζουσʼ εἰς ἔμʼ, ὦ πανοῦργε σύ;Ἑκάβηοὐ γάρ με χαίρειν χρή σε τιμωρουμένην;