εἰ μὲν πρόσωπον ἐξανισταίην ἐμόν,κόμης κατεῖχον, εἰ δὲ κινοίην χέρας,πλήθει γυναικῶν οὐδὲν ἤνυον τάλας.τὸ λοίσθιον δέ, πῆμα πήματος πλέον,ἐξειργάσαντο δείνʼ· ἐμῶν γὰρ ὀμμάτων,πόρπας λαβοῦσαι, τὰς ταλαιπώρους κόραςκεντοῦσιν, αἱμάσσουσιν· εἶτʼ ἀνὰ στέγαςφυγάδες ἔβησαν· ἐκ δὲ πηδήσας ἐγὼθὴρ ὣς διώκω τὰς μιαιφόνους κύνας,ἅπαντʼ ἐρευνῶν τοῖχον ὡς κυνηγέτηςβάλλων ἀράσσων. τοιάδε σπεύδων χάρινπέπονθα τὴν σὴν πολέμιόν τε σὸν κτανών,Ἀγάμεμνον. ὡς δὲ μὴ μακροὺς τείνω λόγους,εἴ τις γυναῖκας τῶν πρὶν εἴρηκεν κακῶςἢ νῦν λέγων ἔστιν τις ἢ μέλλει λέγειν,ἅπαντα ταῦτα συντεμὼν ἐγὼ φράσω·γένος γὰρ οὔτε πόντος οὔτε γῆ τρέφειτοιόνδʼ· ὁ δʼ αἰεὶ ξυντυχὼν ἐπίσταται.Χορόςμηδὲν θρασύνου μηδὲ τοῖς σαυτοῦ κακοῖς