Τροίαν ἀθροίσῃ καὶ ξυνοικίσῃ πάλιν,γνόντες δʼ Ἀχαιοὶ ζῶντα Πριαμιδῶν τιναΦρυγῶν ἐς αἶαν αὖθις ἄρειαν στόλον,κἄπειτα Θρῄκης πεδία τρίβοιεν τάδελεηλατοῦντες, γείτοσιν δʼ εἴη κακὸνΤρώων, ἐν ᾧπερ νῦν, ἄναξ, ἐκάμνομεν.Ἑκάβη δὲ παιδὸς γνοῦσα θανάσιμον μόρονλόγῳ με τοιῷδʼ ἤγαγʼ, ὡς κεκρυμμέναςθήκας φράσουσα Πριαμιδῶν ἐν Ἰλίῳχρυσοῦ· μόνον δὲ σὺν τέκνοισί μʼ εἰσάγειδόμους, ἵνʼ ἄλλος μή τις εἰδείη τάδε.ἵζω δὲ κλίνης ἐν μέσῳ κάμψας γόνυ·πολλαὶ δὲ χεῖρες, αἳ μὲν ἐξ ἀριστερᾶς,αἳ δʼ ἔνθεν, ὡς δὴ παρὰ φίλῳ, Τρώων κόραιθάκους ἔχουσαι, κερκίδʼ Ἠδωνῆς χερὸςᾔνουν, ὑπʼ αὐγὰς τούσδε λεύσσουσαι πέπλους·ἄλλαι δὲ κάμακα Θρῃκίαν θεώμεναιγυμνόν μʼ ἔθηκαν διπτύχου στολίσματος.ὅσαι δὲ τοκάδες ἦσαν, ἐκπαγλούμεναιτέκνʼ ἐν χεροῖν ἔπαλλον, ὡς πρόσω πατρὸς