πρὸς θεῶν σε λίσσομαι,μέθες μʼ ἐφεῖναι τῇδε μαργῶσαν χέρα.Ἀγαμέμνωνἴσχʼ· ἐκβαλὼν δὲ καρδίας τὸ βάρβαρονλέγʼ, ὡς ἀκούσας σοῦ τε τῆσδέ τʼ ἐν μέρεικρίνω δικαίως ἀνθʼ ὅτου πάσχεις τάδε.Πολυμήστωρλέγοιμʼ ἄν. ἦν τις Πριαμιδῶν νεώτατος,Πολύδωρος, Ἑκάβης παῖς, ὃν ἐκ Τροίας ἐμοὶπατὴρ δίδωσι Πρίαμος ἐν δόμοις τρέφειν,ὕποπτος ὢν δὴ Τρωικῆς ἁλώσεως.τοῦτον κατέκτεινʼ· ἀνθʼ ὅτου δʼ ἔκτεινά νιν,ἄκουσον, ὡς εὖ καὶ σοφῇ προμηθίᾳ.ἔδεισα μὴ σοὶ πολέμιος λειφθεὶς ὁ παῖςΤροίαν ἀθροίσῃ καὶ ξυνοικίσῃ πάλιν,γνόντες δʼ Ἀχαιοὶ ζῶντα Πριαμιδῶν τιναΦρυγῶν ἐς αἶαν αὖθις ἄρειαν στόλον,κἄπειτα Θρῄκης πεδία τρίβοιεν τάδελεηλατοῦντες, γείτοσιν δʼ εἴη κακὸνΤρώων, ἐν ᾧπερ νῦν, ἄναξ, ἐκάμνομεν.Ἑκάβη δὲ παιδὸς γνοῦσα θανάσιμον μόρον