Ἑκάβη με σὺν γυναιξὶν αἰχμαλωτίσινἀπώλεσʼ — οὐκ ἀπώλεσʼ, ἀλλὰ μειζόνως.Ἀγαμέμνωντί φῄς; σὺ τοὔργον εἴργασαι τόδʼ, ὡς λέγει;σὺ τόλμαν, Ἑκάβη, τήνδʼ ἔτλης ἀμήχανον;Πολυμήστωρὤμοι, τί λέξεις; ἦ γὰρ ἐγγύς ἐστί που;σήμηνον, εἰπὲ ποῦ ʼσθʼ, ἵνʼ ἁρπάσας χεροῖνδιασπάσωμαι καὶ καθαιμάξω χρόα.Ἀγαμέμνωνοὗτος, τί πάσχεις;Πολυμήστωρπρὸς θεῶν σε λίσσομαι,μέθες μʼ ἐφεῖναι τῇδε μαργῶσαν χέρα.Ἀγαμέμνωνἴσχʼ· ἐκβαλὼν δὲ καρδίας τὸ βάρβαρονλέγʼ, ὡς ἀκούσας σοῦ τε τῆσδέ τʼ ἐν μέρεικρίνω δικαίως ἀνθʼ ὅτου πάσχεις τάδε.Πολυμήστωρλέγοιμʼ ἄν. ἦν τις Πριαμιδῶν νεώτατος,Πολύδωρος, Ἑκάβης παῖς, ὃν ἐκ Τροίας ἐμοὶπατὴρ δίδωσι Πρίαμος ἐν δόμοις τρέφειν,ὕποπτος ὢν δὴ Τρωικῆς ἁλώσεως.τοῦτον κατέκτεινʼ· ἀνθʼ ὅτου δʼ ἔκτεινά νιν,ἄκουσον, ὡς εὖ καὶ σοφῇ προμηθίᾳ.ἔδεισα μὴ σοὶ πολέμιος λειφθεὶς ὁ παῖς