Πάρις γάρ, ὃς σὸν παῖδ’ ἔπεφν’ Ἀχιλλέα,Ἕκτορος ἀδελφὸς ἦν, δάμαρ δ’ ἥδ’ Ἕκτορος.καὶ τῇδέ γ’ εἰσέρχῃ σὺ ταὐτὸν εἰς στέγοςκαὶ ξυντράπεζον ἀξιοῖς ἔχειν βίον,τίκτειν δ’ ἐν οἴκοις παῖδας ἐχθίστους ἐᾷς.ἁγὼ προνοίᾳ τῇ τε σῇ κἀμῇ, γέρον,κτανεῖν θέλων τήνδ’ ἐκ χερῶν ἁρπάζομαι.καίτοι φέρ’· ἅψασθαι γὰρ οὐκ αἰσχρὸν λόγου·ἢν παῖς μὲν ἡμὴ μὴ τέκῃ, ταύτης δ’ ἄποβλάστωσι παῖδες, τῆσδε γῆς Φθιώτιδοςστήσεις τυράννους, βάρβαροι δ’ ὄντες γένοςἝλλησιν ἄρξουσ’; εἶτ’ ἐγὼ μὲν οὐ φρονῶμισῶν τὰ μὴ δίκαια, σοὶ δ’ ἔνεστι νοῦς;~~κἀκεῖνο νῦν ἄθρησον· εἰ σὺ παῖδα σὴνδούς τῳ πολιτῶν, εἶτ’ ἔπασχε τοιάδε,σιγῇ καθῆσ’ ἄν; οὐ δοκῶ· ξένης δ’ ὕπερτοιαῦτα λάσκεις τοὺς ἀναγκαίους φίλους;καὶ μὴν ἴσον γ’ ἀνήρ τε καὶ γυνὴ στένειἀδικουμένη πρὸς ἀνδρός· ὡς δ’ αὔτως ἀνὴργυναῖκα μωραίνουσαν ἐν δόμοις ἔχων.~~