πασῶν κακίστην. οὐδ’ ἂν εἰ βούλοιτό τιςσώφρων γένοιτο Σπαρτιατίδων κόρη,αἳ ξὺν νέοισιν ἐξερημοῦσαι δόμουςγυμνοῖσι μηροῖς καὶ πέπλοις ἀνειμένοιςδρόμους παλαίστρας τ’ οὐκ ἀνασχετοὺς ἐμοὶκοινὰς ἔχουσι. κᾆτα θαυμάζειν χρεὼνεἰ μὴ γυναῖκας σώφρονας παιδεύετε;Ἑλένην ἐρέσθαι χρῆν τάδ’, ἥτις ἐκ δόμωντὸν σὸν λιποῦσα Φίλιον ἐξεκώμασενεανίου μετ’ ἀνδρὸς εἰς ἄλλην χθόνα.κἄπειτ’ ἐκείνης οὕνεχ’ Ἑλλήνων ὄχλοντοσόνδ’ ἀθροίσας ἤγαγες πρὸς Ἴλιον;ἣν χρῆν σ’ ἀποπτύσαντα μὴ κινεῖν δόρυ,κακὴν ἐφευρόντ’, ἀλλ’ ἐᾶν αὐτοῦ μένεινμισθόν τε δόντα μήποτ’ εἰς οἴκους λαβεῖν.ἀλλ’ οὔτι ταύτῃ σὸν φρόνημ’ ἐπούρισας,ψυχὰς δὲ πολλὰς κἀγαθὰς ἀπώλεσας,παίδων τ’ ἄπαιδας γραῦς ἔθηκας ἐν δόμοις,πολιούς τ’ ἀφείλου πατέρας εὐγενῆ τέκνα.ὧν εἷς ἐγὼ δύστηνος· αὐθέντην δὲ σὲ