ψήφῳ θανάτου κατακεκριμένον.δύστηνε γύναι, τλῆμον δὲ σὺ παῖ,μητρὸς λεχέων ὃς ὑπερθνῄσκειςοὐδὲν μετέχωνοὐδ’ αἴτιος ὢν βασιλεῦσιν.
Ἀνδρομάχηἅδ’ ἐγὼ χέρας αἱματη-ρὰς βρόχοισι κεκλῃμέναπέμπομαι κατὰ γαίας.Παῖςμᾶτερ μᾶτερ, ἐγὼ δὲ σᾷπτέρυγι συγκαταβαίνω.Ἀνδρομάχηθῦμα δάιον, ὦ χθονὸςΦθίας κράντορες.Παῖςὦ πάτερ,μόλε φίλοις ἐπίκουρος.Ἀνδρομάχηκείσῃ δή, τέκνον ὦ φίλος,μαστοῖς ματέρος ἀμφὶ σᾶςνεκρὸς ὑπὸ χθονί, σὺν νεκρῷ τ’ Παῖςὤμοι μοι, τί πάθω; τάλαςδῆτ’ ἐγὼ σύ τε, μᾶτερ. Μενέλαοςἴθ’ ὑποχθόνιοι· καὶ γὰρ ἀπ’ ἐχθρῶν