οὐκ οἶδ’ ὅπως εἴποιμ’ ἂν εὐτυχεῖν τιναθνητῶν· τὰ γὰρ δὴ πρῶτ’ ἀνέστραπται πάλιν.Ἱππόλυτοςπάτερ, μένος μὲν ξύστασίς τε σῶν φρενῶνδεινή· τὸ μέντοι πρᾶγμ’ ἔχον καλοὺς λόγους,εἴ τις διαπτύξειεν, οὐ καλὸν τόδε.ἐγὼ δ’ ἄκομψος εἰς ὄχλον δοῦναι λόγον,ἐς ἥλικας δὲ κὠλίγους σοφώτερος.ἔχει δὲ μοῖραν καὶ τόδ’· οἱ γὰρ ἐν σοφοῖςφαῦλοι παρ’ ὄχλῳ μουσικώτεροι λέγειν.ὅμως δ’ ἀνάγκη, ξυμφορᾶς ἀφιγμένης,γλῶσσάν μ’ ἀφεῖναι. πρῶτα δ’ ἄρξομαι λέγειν,ὅθεν μ’ ὑπῆλθες πρῶτον ὡς διαφθερῶνκοὐκ ἀντιλέξοντ’. εἰσορᾷς φάος τόδεκαὶ γαῖαν· ἐν τοῖσδ’ οὐκ ἔνεστ’ ἀνὴρ ἐμοῦ,οὐδ’ ἢν σὺ μὴ φῇς, σωφρονέστερος γεγώς.ἐπίσταμαι γὰρ πρῶτα μὲν θεοὺς σέβειν,φίλοις τε χρῆσθαι μὴ ἀδικεῖν πειρωμένοις,ἀλλ’ οἷσιν αἰδὼς μήτ’ ἐπαγγέλλειν κακὰμήτ’ ἀνθυπουργεῖν αἰσχρὰ τοῖσι χρωμένοις·οὐκ ἐγγελαστὴς τῶν ὁμιλούντων, πάτερ,