κατακονὰ μὲν οὖν ἀβίοτος βίου·κακῶν δ’, ὢ τάλας, πέλαγος εἰσορῶτοσοῦτον ὥστε μήποτ’ ἐκνεῦσαι πάλιν,μηδ’ ἐκπερᾶσαι κῦμα τῆσδε συμφορᾶς.τίνα λόγον τάλας, τίνα τύχαν σέθενβαρύποτμον, γύναι, προσαυδῶν τύχω;ὄρνις γὰρ ὥς τις ἐκ χερῶν ἄφαντος εἶ,πήδημ’ ἐς Ἅιδου κραιπνὸν ὁρμήσασά μοι.αἰαῖ αἰαῖ, μέλεα μέλεα τάδε πάθη.πρόσωθεν δέ ποθεν ἀνακομίζομαιτύχαν δαιμόνωνἀμπλακίαισι τῶν πάροιθέν τινος.Χορόςοὐ σοὶ τάδ’, ὦναξ, ἦλθε δὴ μόνῳ κακά,πολλῶν μετ’ ἄλλων δ’ ὤλεσας κεδνὸν λέχος.

Θησεύςτὸ κατὰ γᾶς θέλω, τὸ κατὰ γᾶς κνέφαςμετοικεῖν σκότῳ θανὼν ὁ τλάμων,τῆς σῆς στερηθεὶς φιλτάτης ὁμιλίας·ἀπώλεσας γὰρ μᾶλλον ἢ κατέφθισο.τίνος κλύω; πόθεν θανάσιμος τύχα,γύναι, σὰν ἔβα, τάλαινα, καρδίαν;