μακρηγοροῦμεν· οὐκ ἐσωφρόνουν ἐγώ.ἀλλ’ ἔστι κἀκ τῶνδ’ ὥστε σωθῆναι, τέκνον.Φαίδραπαῦσαι λέγουσα· καὶ τὰ πρὶν γὰρ οὐ καλῶςπαρῄνεσάς μοι κἀπεχείρησας κακά.ἀλλ’ ἐκποδὼν ἄπελθε καὶ σαυτῆς πέριφρόντιζ’· ἐγὼ γὰρ τἀμὰ θήσομαι καλῶς.ὑμεῖς δέ, παῖδες εὐγενεῖς Τροζήνιαι,τοσόνδε μοι παράσχετ’ ἐξαιτουμένῃ,σιγῇ καλύπτειν ἁνθάδ’ εἰσηκούσατε.Χορόςὄμνυμι σεμνὴν Ἄρτεμιν, Διὸς κόρην,μηδὲν κακῶν σῶν ἐς φάος δείξειν ποτέ.Φαίδρακαλῶς ἔλεξας· ἓν δὲ προτρέπουσ’ ἐγὼεὕρημα δῆτα τῆσδε συμφορᾶς ἔχω,ὥστ’ εὐκλεᾶ μὲν παισὶ προσθεῖναι βίον,αὐτή τ’ ὀνάσθαι πρὸς τὰ νῦν πεπτωκότα.οὐ γάρ ποτ’ αἰσχυνῶ γε Κρησίους δόμους,οὐδ’ ἐς πρόσωπον Θησέως ἀφίξομαιαἰσχροῖς ἐπ’ ἔργοις οὕνεκα ψυχῆς μιᾶς.Χορόςμέλλεις δὲ δὴ τί δρᾶν ἀνήκεστον κακόν;Φαίδραθανεῖν· ὅπως δέ, τοῦτ’ ἐγὼ βουλεύσομαι.