~~νῦν δ’ ἐς δόμους μὲν πρῶτον ἄξεσθαι κακὸνμέλλοντες ὄλβον δωμάτων ἐκπίνομεν.~~τούτῳ δὲ δῆλον ὡς γυνὴ κακὸν μέγα·προσθεὶς γὰρ ὁ σπείρας τε καὶ θρέψας πατὴρφερνὰς ἀπῴκισ’, ὡς ἀπαλλαχθῇ κακοῦ.ὁ δ’ αὖ λαβὼν ἀτηρὸν ἐς δόμους φυτὸνγέγηθε κόσμον προστιθεὶς ἀγάλματικαλὸν κακίστῳ καὶ πέπλοισιν ἐκπονεῖδύστηνος, ὄλβον δωμάτων ὑπεξελών.~~ἔχει δ’ ἀνάγκην, ὥστε κηδεύσας καλοῖςγαμβροῖσι χαίρων σῴζεται πικρὸν λέχος,ἢ χρηστὰ λέκτρα, πενθεροὺς δ’ ἀνωφελεῖςλαβὼν πιέζει τἀγαθῷ τὸ δυστυχές.~~ῥᾷστον δ’ ὅτῳ τὸ μηδέν, ἀλλ’ ἀνωφελὴςεὐηθίᾳ κατ’ οἶκον ἵδρυται γυνή.σοφὴν δὲ μισῶ· μὴ γὰρ ἔν γ’ ἐμοῖς δόμοιςεἴη φρονοῦσα πλείον’ ἢ γυναῖκα χρή.τὸ γὰρ κακοῦργον μᾶλλον ἐντίκτει Κύπριςἐν ταῖς σοφαῖσιν· ἡ δ’ ἀμήχανος γυνὴγνώμῃ βραχείᾳ μωρίαν ἀφῃρέθη.