ἔρωτος εἵνεκ’· ἀλλ’ ὅμως ἐν οὐρανῷναίουσι κοὐ φεύγουσιν ἐκποδὼν θεούς,στέργουσι δ’, οἶμαι, ξυμφορᾷ νικώμενοι.σὺ δ’ οὐκ ἀνέξῃ; χρῆν σ’ ἐπὶ ῥητοῖς ἄραπατέρα φυτεύειν, ἢ ’πὶ δεσπόταις θεοῖςἄλλοισιν, εἰ μὴ τούσδε γε στέρξεις νόμους.πόσους δοκεῖς δὴ κάρτ’ ἔχοντας εὖ φρενῶννοσοῦνθ’ ὁρῶντας λέκτρα μὴ δοκεῖν ὁρᾶν;πόσους δὲ παισὶ πατέρας ἡμαρτηκόσισυνεκκομίζειν Κύπριν; ἐν σοφοῖσι γὰρτάδ’ ἐστὶ θνητῶν, λανθάνειν τὰ μὴ καλά.οὐδ’ ἐκπονεῖν τοι χρὴ βίον λίαν βροτούς·οὐδὲ στέγην γὰρ ἧς κατηρεφεῖς δόμοικαλῶς ἀκριβώσειαν· ἐς δὲ τὴν τύχηνπεσοῦσ’ ὅσην σὺ πῶς ἂν ἐκνεῦσαι δοκεῖς;ἀλλ’, εἰ τὰ πλείω χρηστὰ τῶν κακῶν ἔχεις,ἄνθρωπος οὖσα, κάρτα γ’ εὖ πράξειας ἄν.ἀλλ’, ὦ φίλη παῖ, λῆγε μὲν κακῶν φρενῶν,λῆξον δ’ ὑβρίζουσ’· οὐ γὰρ ἄλλο πλὴν ὕβριςτάδ’ ἐστί, κρείσσω δαιμόνων εἶναι θέλειν·