βλέπουσιν ἐς πρόσωπα τῶν ξυνευνετῶνοὐδὲ σκότον φρίσσουσι τὸν ξυνεργάτηντέραμνά τ’ οἴκων μή ποτε φθογγὴν ἀφῇ;ἡμᾶς γὰρ αὐτὸ τοῦτ’ ἀποκτείνει, φίλαι,ὡς μήποτ’ ἄνδρα τὸν ἐμὸν αἰσχύνασ’ ἁλῶ,μὴ παῖδας οὓς ἔτικτον· ἀλλ’ ἐλεύθεροιπαρρησίᾳ θάλλοντες οἰκοῖεν πόλινκλεινῶν Ἀθηνῶν, μητρὸς οὕνεκ’ εὐκλεεῖς.δουλοῖ γὰρ ἄνδρα, κἂν θρασύσπλαγχνός τις ᾖ,ὅταν ξυνειδῇ μητρὸς ἢ πατρὸς κακά.μόνον δὲ τοῦτό φασ’ ἁμιλλᾶσθαι βίῳ,γνώμην δικαίαν κἀγαθήν, ὅτῳ παρῇ.κακοὺς δὲ θνητῶν ἐξέφην’, ὅταν τύχῃ,προθεὶς κάτοπτρον ὥστε παρθένῳ νέᾳχρόνος· παρ’ οἷσι μήποτ’ ὀφθείην ἐγώ.Χορόςφεῦ φεῦ· τὸ σῶφρον ὡς ἁπανταχοῦ καλὸνκαὶ δόξαν ἐσθλὴν ἐν βροτοῖς καρπίζεται.Τροφόςδέσποιν’, ἐμοί τοι συμφορὰ μὲν ἀρτίωςἡ σὴ παρέσχε δεινὸν ἐξαίφνης φόβον·νῦν δ’ ἐννοοῦμαι φαῦλος οὖσα· κἀν βροτοῖς