θνητῶν ἐφρόντισ’ ᾗ διέφθαρται βίος.καί μοι δοκοῦσιν οὐ κατὰ γνώμης φύσινπράσσειν κάκιον· ἔστι γὰρ τό γ’ εὖ φρονεῖνπολλοῖσιν· ἀλλὰ τῇδ’ ἀθρητέον τόδε·τὰ χρήστ’ ἐπιστάμεσθα καὶ γιγνώσκομεν,οὐκ ἐκπονοῦμεν δ’, οἳ μὲν ἀργίας ὕπο,οἳ δ’ ἡδονὴν προθέντες ἀντὶ τοῦ καλοῦἄλλην τιν’. εἰσὶ δ’ ἡδοναὶ πολλαὶ βίου,μακραί τε λέσχαι καὶ σχολή, τερπνὸν κακόν,αἰδώς τε. δισσαὶ δ’ εἰσίν, ἣ μὲν οὐ κακή,ἣ δ’ ἄχθος οἴκων. εἰ δ’ ὁ καιρὸς ἦν σαφής,οὐκ ἂν δύ’ ἤστην ταὔτ’ ἔχοντε γράμματα.ταῦτ’ οὖν ἐπειδὴ τυγχάνω φρονοῦσ’ ἐγώ,οὐκ ἔσθ’ ὁποίῳ φαρμάκῳ διαφθερεῖνἔμελλον, ὥστε τοὔμπαλιν πεσεῖν φρενῶν.λέξω δὲ καὶ σοὶ τῆς ἐμῆς γνώμης ὁδόν·ἐπεί μ’ ἔρως ἔτρωσεν, ἐσκόπουν ὅπωςκάλλιστ’ ἐνέγκαιμ’ αὐτόν. ἠρξάμην μὲν οὖνἐκ τοῦδε, σιγᾶν τήνδε καὶ κρύπτειν νόσον.γλώσσῃ γὰρ οὐδὲν πιστόν, ἣ θυραῖα μὲν