βίου θανοῦσα· χαίρετ’· οὐκέτ’ εἴμ’ ἐγώ.οἱ σώφρονες γὰρ οὐχ ἑκόντες, ἀλλ’ ὅμωςκακῶν ἐρῶσι. Κύπρις οὐκ ἄρ’ ἦν θεός,ἀλλ’ εἴ τι μεῖζον ἄλλο γίγνεται θεοῦ,ἣ τήνδε κἀμὲ καὶ δόμους ἀπώλεσεν.

Χορόςἄιες ὤ, ἔκλυες ὤ,ἀνήκουστα τᾶςτυράννου πάθεα μέλεα θρεομένας; — ὀλοίμαν ἔγωγε, πρὶν σὰν φιλίανκατανύσαι φρενῶν. ἰώ μοι, φεῦ φεῦ. — ὦ τάλαινα τῶνδ’ ἀλγέων· — ὦ πόνοι τρέφοντες βροτούς. — ὄλωλας, ἐξέφηνας ἐς φάος κακά. — τίς σε παναμέριος ὅδε χρόνος μένει; — τελευτάσεταί τι καινὸν δόμοις. — ἄσημα δ’ οὐκέτ’ ἐστὶν οἷ φθίνει τύχαΚύπριδος, ὦ τάλαινα παῖ Κρησία.

ΦαίδραΤροζήνιαι γυναῖκες, αἳ τόδ’ ἔσχατονοἰκεῖτε χώρας Πελοπίας προνώπιον,ἤδη ποτ’ ἄλλως νυκτὸς ἐν μακρῷ χρόνῳ