ἔκδημος ὢν γὰρ τῆσδε τυγχάνει χθονός.Χορόςσὺ δ’ οὐκ ἀνάγκην προσφέρεις, πειρωμένηνόσον πυθέσθαι τῆσδε καὶ πλάνον φρενῶν;Τροφόςἐς πάντ’ ἀφῖγμαι κοὐδὲν εἴργασμαι πλέον·οὐ μὴν ἀνήσω γ’ οὐδὲ νῦν προθυμίας,ὡς ἂν παροῦσα καὶ σύ μοι ξυμμαρτυρῇςοἵα πέφυκα δυστυχοῦσι δεσπόταις.ἄγ’, ὦ φίλη παῖ, τῶν πάροιθε μὲν λόγωνλαθώμεθ’ ἄμφω, καὶ σύ θ’ ἡδίων γενοῦστυγνὴν ὀφρὺν λύσασα καὶ γνώμης ὁδόν,ἐγώ θ’ ὅπῃ σοι μὴ καλῶς τόθ’ εἱπόμηνμεθεῖσ’ ἐπ’ ἄλλον εἶμι βελτίω λόγον.κεἰ μὲν νοσεῖς τι τῶν ἀπορρήτων κακῶν,γυναῖκες αἵδε συγκαθιστάναι νόσον·εἰ δ’ ἔκφορός σοι συμφορὰ πρὸς ἄρσενας,λέγ’, ὡς ἰατροῖς πρᾶγμα μηνυθῇ τόδε.εἶἑν· τί σιγᾷς; οὐκ ἐχρῆν σιγᾶν, τέκνον,ἀλλ’ ἤ μ’ ἐλέγχειν, εἴ τι μὴ καλῶς λέγω,ἢ τοῖσιν εὖ λεχθεῖσι συγχωρεῖν λόγοις.φθέγξαι τι, δεῦρ’ ἄθρησον. — ὦ τάλαιν’ ἐγώ,