ναίειν· δοκῶ γὰρ δυσμενὴς εἶναι δόμοις—ἡμεῖς μὲν ἐκ γῆς τῆσδ’ ἀπαίρομεν φυγῇ,παῖδες δ’ ὅπως ἂν ἐκτραφῶσι σῇ χερί,αἰτοῦ Κρέοντα τήνδε μὴ φεύγειν χθόνα.Ἰάσωνοὐκ οἶδ’ ἂν εἰ πείσαιμι, πειρᾶσθαι δὲ χρή.Μήδειασὺ δ’ ἀλλὰ σὴν κέλευσον αἰτεῖσθαι πατρὸςγυναῖκα παῖδας τήνδε μὴ φεύγειν χθόνα.Ἰάσωνμάλιστα, καὶ πείσειν γε δοξάζω σφ’ ἐγώ.Μήδειαεἴπερ γυναικῶν ἐστι τῶν ἄλλων μία.συλλήψομαι δὲ τοῦδέ σοι κἀγὼ πόνου·πέμψω γὰρ αὐτῇ δῶρ’ ἃ καλλιστεύεταιτῶν νῦν ἐν ἀνθρώποισιν, οἶδ’ ἐγώ, πολύ,λεπτόν τε πέπλον καὶ πλόκον χρυσήλατονπαῖδας φέροντας. ἀλλ’ ὅσον τάχος χρεὼνκόσμον κομίζειν δεῦρο προσπόλων τινά.εὐδαιμονήσει δ’ οὐχ ἕν, ἀλλὰ μυρία,ἀνδρός τ’ ἀρίστου σοῦ τυχοῦσ’ ὁμευνέτουκεκτημένη τε κόσμον ὅν ποθ’ Ἥλιοςπατρὸς πατὴρ δίδωσιν ἐκγόνοισιν οἷς.λάζυσθε φερνὰς τάσδε, παῖδες, ἐς χέρας