τῆς πρόσθεν ἔχθρας ἐς φίλους μητρὸς μέτα·σπονδαὶ γὰρ ἡμῖν καὶ μεθέστηκεν χόλος.λάβεσθε χειρὸς δεξιᾶς· οἴμοι, κακῶνὡς ἐννοοῦμαι δή τι τῶν κεκρυμμένων.ἆρ’, ὦ τέκν’, οὕτω καὶ πολὺν ζῶντες χρόνονφίλην ὀρέξετ’ ὠλένην; τάλαιν’ ἐγώ,ὡς ἀρτίδακρύς εἰμι καὶ φόβου πλέα.χρόνῳ δὲ νεῖκος πατρὸς ἐξαιρουμένηὄψιν τέρειναν τήνδ’ ἔπλησα δακρύων.Χορόςκἀμοὶ κατ’ ὄσσων χλωρὸν ὡρμήθη δάκρυ·καὶ μὴ προβαίη μεῖζον ἢ τὸ νῦν κακόν.Ἰάσωναἰνῶ, γύναι, τάδ’, οὐδ’ ἐκεῖνα μέμφομαι·εἰκὸς γὰρ ὀργὰς θῆλυ ποιεῖσθαι γένοςγάμου παρεμπολῶντος ἀλλοίου πόσει.ἀλλ’ ἐς τὸ λῷον σὸν μεθέστηκεν κέαρ,ἔγνως δὲ τὴν νικῶσαν, ἀλλὰ τῷ χρόνῳ,βουλήν· γυναικὸς ἔργα ταῦτα σώφρονος.ὑμῖν δέ, παῖδες, οὐκ ἀφροντίστως πατὴρπολλὴν ἔθηκε σὺν θεοῖς σωτηρίαν·οἶμαι γὰρ ὑμᾶς τῆσδε γῆς Κορινθίας