ἐννέα Πιερίδας Μούσας λέγουσιξανθὰν Ἁρμονίαν φυτεῦσαι·
Χορόςτοῦ καλλινάου τ’ ἐπὶ Κηφισοῦ ῥοαῖςτὰν Κύπριν κλῄζουσιν ἀφυσσαμένανχώραν καταπνεῦσαι μετρίας ἀνέμωνἡδυπνόους αὔρας· αἰεὶ δ’ ἐπιβαλλομένανχαίταισιν εὐώδη ῥοδέων πλόκον ἀνθέωντᾷ Σοφίᾳ παρέδρους πέμπειν Ἔρωτας,παντοίας ἀρετᾶς ξυνεργούς. Χορόςπῶς οὖν ἱερῶν ποταμῶνἢ πόλις; ἦ φίλωνπόμπιμός σε χώρατὰν παιδολέτειραν ἕξει,τὰν οὐχ ὁσίαν μετ’ ἄλλων;σκέψαι τεκέων πλαγάν,σκέψαι φόνον οἷον αἴρῃ.μή, πρὸς γονάτων σε πάντηπάντως ἱκετεύομεν,τέκνα φονεύσῃς.
Χορόςπόθεν θράσος ἢ φρενὸς ἢ