σὺν σοί, πρόθυμος μᾶλλον ἢ σοφωτέρα·Πελίαν τ’ ἀπέκτειν’, ὥσπερ ἄλγιστον θανεῖν,παίδων ὑπ’ αὐτοῦ, πάντα τ’ ἐξεῖλον δόμον.καὶ ταῦθ’ ὑφ’ ἡμῶν, ὦ κάκιστ’ ἀνδρῶν, παθὼνπρούδωκας ἡμᾶς, καινὰ δ’ ἐκτήσω λέχη—παίδων γεγώτων· εἰ γὰρ ἦσθ’ ἄπαις ἔτι,συγγνώστ’ ἂν ἦν σοι τοῦδ’ ἐρασθῆναι λέχους.ὅρκων δὲ φρούδη πίστις, οὐδ’ ἔχω μαθεῖνἦ θεοὺς νομίζεις τοὺς τότ’ οὐκ ἄρχειν ἔτι,ἢ καινὰ κεῖσθαι θέσμι’ ἀνθρώποις τὰ νῦν,ἐπεὶ σύνοισθά γ’ εἰς ἔμ’ οὐκ εὔορκος ὤν.φεῦ δεξιὰ χείρ, ἧς σὺ πόλλ’ ἐλαμβάνου,καὶ τῶνδε γονάτων, ὡς μάτην κεχρῴσμεθακακοῦ πρὸς ἀνδρός, ἐλπίδων δ’ ἡμάρτομεν.ἄγ’· ὡς φίλῳ γὰρ ὄντι σοι κοινώσομαι—δοκοῦσα μὲν τί πρός γε σοῦ πράξειν καλῶς;ὅμως δ’· ἐρωτηθεὶς γὰρ αἰσχίων φανῇ—νῦν ποῖ τράπωμαι; πότερα πρὸς πατρὸς δόμους,οὓς σοὶ προδοῦσα καὶ πάτραν ἀφικόμην;ἢ πρὸς ταλαίνας Πελιάδας; καλῶς γ’ ἂν οὖν