Μήδεια δ’ ἡ δύστηνος ἠτιμασμένηβοᾷ μὲν ὅρκους, ἀνακαλεῖ δὲ δεξιάς,πίστιν μεγίστην, καὶ θεοὺς μαρτύρεταιοἵας ἀμοιβῆς ἐξ Ἰάσονος κυρεῖ.κεῖται δ’ ἄσιτος, σῶμ’ ὑφεῖσ’ ἀλγηδόσι,τὸν πάντα συντήκουσα δακρύοις χρόνον,ἐπεὶ πρὸς ἀνδρὸς ᾔσθετ’ ἠδικημένη,οὔτ’ ὄμμ’ ἐπαίρουσ’ οὔτ’ ἀπαλλάσσουσα γῆςπρόσωπον· ὡς δὲ πέτρος ἢ θαλάσσιοςκλύδων ἀκούει νουθετουμένη φίλων·ἢν μή ποτε στρέψασα πάλλευκον δέρηναὐτὴ πρὸς αὑτὴν πατέρ’ ἀποιμώξῃ φίλονκαὶ γαῖαν οἴκους θ’, οὓς προδοῦσ’ ἀφίκετομετ’ ἀνδρὸς ὅς σφε νῦν ἀτιμάσας ἔχει.ἔγνωκε δ’ ἡ τάλαινα συμφορᾶς ὕποοἷον πατρῴας μὴ ἀπολείπεσθαι χθονός.στυγεῖ δὲ παῖδας οὐδ’ ὁρῶσ’ εὐφραίνεται.δέδοικα δ’ αὐτὴν μή τι βουλεύσῃ νέον·βαρεῖα γὰρ φρήν, οὐδ’ ἀνέξεται κακῶςπάσχουσ’· ἐγᾦδα τήνδε, δειμαίνω τέ νιν