δειναί τε τύχαι σφάλλουσι δόμους.καίτοι τάδε μὲν κέρδος ἀκεῖσθαιμολπαῖσι βροτούς· ἵνα δ’ εὔδειπνοιδαῖτες, τί μάτην τείνουσι βοήν;τὸ παρὸν γὰρ ἔχει τέρψιν ἀφ’ αὑτοῦδαιτὸς πλήρωμα βροτοῖσιν.

Χορόςἰαχὰν ἄιον πολύστονον γόων,λιγυρὰ δ’ ἄχεα μογερὰ βοᾷτὸν ἐν λέχει προδόταν κακόνυμφον·θεοκλυτεῖ δ’ ἄδικα παθοῦσατὰν Ζηνὸς ὁρκίαν Θέμιν,ἅ νιν ἔβασενἙλλάδ’ ἐς ἀντίπορονδι’ ἅλα νύχιον ἐφ’ ἁλμυρὰνπόντου κλῇδ’ ἀπέραντον.

ΜήδειαΚορίνθιαι γυναῖκες, ἐξῆλθον δόμων,μή μοί τι μέμφησθ’· οἶδα γὰρ πολλοὺς βροτῶνσεμνοὺς γεγῶτας, τοὺς μὲν ὀμμάτων ἄπο,τοὺς δ’ ἐν θυραίοις· οἱ δ’ ἀφ’ ἡσύχου ποδὸςδύσκλειαν ἐκτήσαντο καὶ ῥᾳθυμίαν.