τάκου δυρομένα σὸν εὐνάταν.

Μήδειαὦ μεγάλα Θέμι καὶ πότνι’ Ἄρτεμιλεύσσεθ’ ἃ πάσχω, μεγάλοις ὅρκοιςἐνδησαμένα τὸν κατάρατονπόσιν; ὅν ποτ’ ἐγὼ νύμφαν τ’ ἐσίδοιμ’αὐτοῖς μελάθροις διακναιομένους,οἷ’ ἐμὲ πρόσθεν τολμῶσ’ ἀδικεῖν.ὦ πάτερ, ὦ πόλις, ὧν ἀπενάσθηναἰσχρῶς τὸν ἐμὸν κτείνασα κάσιν.Τροφόςκλύεθ’ οἷα λέγει κἀπιβοᾶταιΘέμιν εὐκταίαν Ζῆνά θ’, ὃς ὅρκωνθνητοῖς ταμίας νενόμισται;οὐκ ἔστιν ὅπως ἔν τινι μικρῷδέσποινα χόλον καταπαύσει.

Χορός—πῶς ἂν ἐς ὄψιν τὰν ἁμετέρανἔλθοι μύθων τ’ αὐδαθέντωνδέξαιτ’ ὀμφάν;—εἴ πως βαρύθυμον ὀργὰνκαὶ λῆμα φρενῶν μεθείη,μήτοι τό γ’ ἐμὸν πρόθυμον