ἐκλύεθ’ ἁρμούς, ὡς ἴδω διπλοῦν κακόν,τοὺς μὲν θανόντας—τὴν δὲ τείσωμαι δίκην.Μήδειατί τάσδε κινεῖς κἀναμοχλεύεις πύλας,νεκροὺς ἐρευνῶν κἀμὲ τὴν εἰργασμένην;παῦσαι πόνου τοῦδ’. εἰ δ’ ἐμοῦ χρείαν ἔχεις,λέγ’, εἴ τι βούλῃ, χειρὶ δ’ οὐ ψαύσεις ποτέ.τοιόνδ’ ὄχημα πατρὸς Ἥλιος πατὴρδίδωσιν ἡμῖν, ἔρυμα πολεμίας χερός.Ἰάσωνὦ μῖσος, ὦ μέγιστον ἐχθίστη γύναιθεοῖς τε κἀμοὶ παντί τ’ ἀνθρώπων γένει,ἥτις τέκνοισι σοῖσιν ἐμβαλεῖν ξίφοςἔτλης τεκοῦσα, κἄμ’ ἄπαιδ’ ἀπώλεσας·καὶ ταῦτα δράσασ’ ἥλιόν τε προσβλέπειςκαὶ γαῖαν, ἔργον τλᾶσα δυσσεβέστατον·ὄλοι’· ἐγὼ δὲ νῦν φρονῶ, τότ’ οὐ φρονῶν,ὅτ’ ἐκ δόμων σε βαρβάρου τ’ ἀπὸ χθονὸςἝλλην’ ἐς οἶκον ἠγόμην, κακὸν μέγα,πατρός τε καὶ γῆς προδότιν ἥ σ’ ἐθρέψατο.τὸν σὸν δ’ ἀλάστορ’ εἰς ἔμ’ ἔσκηψαν θεοί·κτανοῦσα γὰρ δὴ σὸν κάσιν παρέστιον