φίλαι, δέδοκται τοὔργον ὡς τάχιστά μοιπαῖδας κτανούσῃ τῆσδ’ ἀφορμᾶσθαι χθονός,καὶ μὴ σχολὴν ἄγουσαν ἐκδοῦναι τέκναἄλλῃ φονεῦσαι δυσμενεστέρᾳ χερί.πάντως σφ’ ἀνάγκη κατθανεῖν· ἐπεὶ δὲ χρή,ἡμεῖς κτενοῦμεν, οἵπερ ἐξεφύσαμεν.ἀλλ’ εἶ’ ὁπλίζου, καρδία. τί μέλλομεντὰ δεινὰ κἀναγκαῖα μὴ πράσσειν κακά;ἄγ’, ὦ τάλαινα χεὶρ ἐμή, λαβὲ ξίφος,λάβ’, ἕρπε πρὸς βαλβῖδα λυπηρὰν βίου,καὶ μὴ κακισθῇς μηδ’ ἀναμνησθῇς τέκνων,ὡς φίλταθ’, ὡς ἔτικτες· ἀλλὰ τήνδε γελαθοῦ βραχεῖαν ἡμέραν παίδων σέθεν,κἄπειτα θρήνει· καὶ γὰρ εἰ κτενεῖς σφ’, ὅμωςφίλοι γ’ ἔφυσαν—δυστυχὴς δ’ ἐγὼ γυνή.

Χορόςἰὼ Γᾶ τε καὶ παμφαὴςἀκτὶς Ἀελίου, κατίδετ’ ἴδετε τὰνὀλομέναν γυναῖκα, πρὶν φοινίαντέκνοις προσβαλεῖν χέρ’ αὐτοκτόνον·τεᾶς γὰρ ἀπὸ χρυσέας γονᾶς