ἣ δ’ ἀντελάζυτ’. εἰ δὲ πρὸς βίαν ἄγοι,σάρκας γεραιὰς ἐσπάρασσ’ ἀπ’ ὀστέων.χρόνῳ δ’ ἀπέσβη καὶ μεθῆχ’ ὁ δύσμοροςψυχήν· κακοῦ γὰρ οὐκέτ’ ἦν ὑπέρτερος.κεῖνται δὲ νεκροὶ παῖς τε καὶ γέρων πατὴρπέλας, ποθεινὴ δακρύοισι συμφορά.καί μοι τὸ μὲν σὸν ἐκποδὼν ἔστω λόγου·γνώσῃ γὰρ αὐτὴ ζημίας ἀποστροφήν.τὰ θνητὰ δ’ οὐ νῦν πρῶτον ἡγοῦμαι σκιάν,οὐδ’ ἂν τρέσας εἴποιμι τοὺς σοφοὺς βροτῶνδοκοῦντας εἶναι καὶ μεριμνητὰς λόγωντούτους μεγίστην ζημίαν ὀφλισκάνειν.θνητῶν γὰρ οὐδείς ἐστιν εὐδαίμων ἀνήρ·ὄλβου δ’ ἐπιρρυέντος εὐτυχέστεροςἄλλου γένοιτ’ ἂν ἄλλος, εὐδαίμων δ’ ἂν οὔ.Χορόςἔοιχ’ ὁ δαίμων πολλὰ τῇδ’ ἐν ἡμέρᾳκακὰ ξυνάπτειν ἐνδίκως Ἰάσονι.ὦ τλῆμον, ὥς σου συμφορὰς οἰκτίρομεν,κόρη Κρέοντος, ἥτις εἰς Ἅιδου δόμουςοἴχῃ γάμων ἕκατι τῶν Ἰάσονος.