τέκνα, μή τι πάθηθ’ ὡς ὑπεραλγῶ.δεινὰ τυράννων λήματα καί πωςὀλίγ’ ἀρχόμενοι, πολλὰ κρατοῦντεςχαλεπῶς ὀργὰς μεταβάλλουσιν.τὸ γὰρ εἰθίσθαι ζῆν ἐπ’ ἴσοισινκρεῖσσον· ἐμοὶ γοῦν ἐν μὴ μεγάλοιςὀχυρῶς γ’ εἴη καταγηράσκειν.τῶν γὰρ μετρίων πρῶτα μὲν εἰπεῖντοὔνομα νικᾷ, χρῆσθαί τε μακρῷλῷστα βροτοῖσιν· τὰ δ’ ὑπερβάλλοντ’οὐδένα καιρὸν δύναται θνητοῖς·μείζους δ’ ἄτας, ὅταν ὀργισθῇδαίμων οἴκοις, ἀπέδωκεν.

Χορόςἔκλυον φωνάν, ἔκλυον δὲ βοὰντᾶς δυστάνου Κολχίδος, οὐδέ πωἤπιος· ἀλλ’ ὦ γηραιά,λέξον· ἐπ’ ἀμφιπύλου γὰρ ἔσω μελάθρου βοὰνἔκλυον· οὐδὲ συνήδομαι, ὦ γύναι, ἄλγεσινδώματος· ἐπεί μοι φίλον κέκρανται.

Τροφόςοὐκ εἰσὶ δόμοι· φροῦδα τάδ’ ἤδη.