ἣ δ’ ὡς ἐσεῖδε κόσμον, οὐκ ἠνέσχετο,ἀλλ’ ᾔνεσ’ ἀνδρὶ πάντα, καὶ πρὶν ἐκ δόμωνμακρὰν ἀπεῖναι πατέρα καὶ παῖδας, ~~σέθεν~~λαβοῦσα πέπλους ποικίλους ἠμπέσχετο,χρυσοῦν τε θεῖσα στέφανον ἀμφὶ βοστρύχοιςλαμπρῷ κατόπτρῳ σχηματίζεται κόμην,ἄψυχον εἰκὼ προσγελῶσα σώματος.κἄπειτ’ ἀναστᾶσ’ ἐκ θρόνων διέρχεταιστέγας, ἁβρὸν βαίνουσα παλλεύκῳ ποδί,δώροις ὑπερχαίρουσα, πολλὰ πολλάκιςτένοντ’ ἐς ὀρθὸν ὄμμασι σκοπουμένη.τοὐνθένδε μέντοι δεινὸν ἦν θέαμ’ ἰδεῖν·χροιὰν γὰρ ἀλλάξασα λεχρία πάλινχωρεῖ τρέμουσα κῶλα καὶ μόλις φθάνειθρόνοισιν ἐμπεσοῦσα μὴ χαμαὶ πεσεῖν.καί τις γεραιὰ προσπόλων, δόξασά πουἢ Πανὸς ὀργὰς ἢ τινὸς θεῶν μολεῖν,ἀνωλόλυξε, πρίν γ’ ὁρᾷ διὰ στόμαχωροῦντα λευκὸν ἀφρόν, ὀμμάτων τ’ ἄποκόρας στρέφουσαν, αἷμά τ’ οὐκ ἐνὸν χροΐ·