ἐπεὶ τέκνων σῶν ἦλθε δίπτυχος γονὴσὺν πατρί, καὶ παρῆλθε νυμφικοὺς δόμους,ἥσθημεν οἵπερ σοῖς ἐκάμνομεν κακοῖςδμῶες· δι’ ὤτων δ’ εὐθὺς ἦν πολὺς λόγοςσὲ καὶ πόσιν σὸν νεῖκος ἐσπεῖσθαι τὸ πρίν.κυνεῖ δ’ ὃ μέν τις χεῖρ’, ὃ δὲ ξανθὸν κάραπαίδων· ἐγὼ δὲ καὐτὸς ἡδονῆς ὕποστέγας γυναικῶν σὺν τέκνοις ἅμ’ ἑσπόμην.δέσποινα δ’ ἣν νῦν ἀντὶ σοῦ θαυμάζομεν,πρὶν μὲν τέκνων σῶν εἰσιδεῖν ξυνωρίδα,πρόθυμον εἶχ’ ὀφθαλμὸν εἰς Ἰάσονα·ἔπειτα μέντοι προὐκαλύψατ’ ὄμματαλευκήν τ’ ἀπέστρεψ’ ἔμπαλιν παρηίδα,παίδων μυσαχθεῖσ’ εἰσόδους· πόσις δὲ σὸςὀργάς τ’ ἀφῄρει καὶ χόλον νεάνιδοςλέγων τάδ’· Οὐ μὴ δυσμενὴς ἔσῃ φίλοις,παύσῃ δὲ θυμοῦ καὶ πάλιν στρέψεις κάρα,φίλους νομίζουσ’ οὕσπερ ἂν πόσις σέθεν,δέξῃ δὲ δῶρα καὶ παραιτήσῃ πατρὸςφυγὰς ἀφεῖναι παισὶ τοῖσδ’, ἐμὴν χάριν;