κούφως φέρειν χρὴ θνητὸν ὄντα συμφοράς.Μήδειαδράσω τάδ’. ἀλλὰ βαῖνε δωμάτων ἔσωκαὶ παισὶ πόρσυν’ οἷα χρὴ καθ’ ἡμέραν.ὦ τέκνα τέκνα, σφῷν μὲν ἔστι δὴ πόλιςκαὶ δῶμ’, ἐν ᾧ, λιπόντες ἀθλίαν ἐμέ,οἰκήσετ’ αἰεὶ μητρὸς ἐστερημένοι·ἐγὼ δ’ ἐς ἄλλην γαῖαν εἶμι δὴ φυγάς,πρὶν σφῷν ὀνάσθαι κἀπιδεῖν εὐδαίμονας,πρὶν λέκτρα καὶ γυναῖκα καὶ γαμηλίουςεὐνὰς ἀγῆλαι λαμπάδας τ’ ἀνασχεθεῖν.ὦ δυστάλαινα τῆς ἐμῆς αὐθαδίας.ἄλλως ἄρ’ ὑμᾶς, ὦ τέκν’, ἐξεθρεψάμην,ἄλλως δ’ ἐμόχθουν καὶ κατεξάνθην πόνοις,στερρὰς ἐνεγκοῦσ’ ἐν τόκοις ἀλγηδόνας.ἦ μήν ποθ’ ἡ δύστηνος εἶχον ἐλπίδαςπολλὰς ἐν ὑμῖν, γηροβοσκήσειν τ’ ἐμὲκαὶ κατθανοῦσαν χερσὶν εὖ περιστελεῖν,ζηλωτὸν ἀνθρώποισι· νῦν δ’ ὄλωλε δὴγλυκεῖα φροντίς. σφῷν γὰρ ἐστερημένηλυπρὸν διάξω βίοτον ἀλγεινόν τ’ ἐμοί.